ตอนที่ 86 ป่าดงต้นเบิร์ชขาว

เช้าตรู่ มู่เหอกับเหลิ่งซือเหนียนตื่นขึ้นเพราะเสียงเรียกของหวาหวา

เหลิ่งซือเหนียนถีบประตูเปิด เดินเข้าไปคว้าหวาหวาที่วิ่งวุ่นอยู่เต็มลานบ้าน “เฮ้ แต่เช้าจะร้องอะไรนักหนา?”

หวาหวาถูกยกตัวขึ้นมา ก่อนหันกลับไปตอบอย่างไร้เดียงสา “อ๊ะ ท่านหวาหวากำลังออกกำลังกาย!”

เหลิ่งซือเหนียนชะงัก “ออกกำลังกายก็ออกไปสิ จะร้องทำไม? ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรากำลังนอนอยู่?”

ฮึบฮับฮึบเฮ้ เสียงดังชะมัด

“แบบนี้ถึงจะมีอานุภาพ!”

หวาหวาจิ้มนิ้วมือเข้าหากัน ฮึ รอให้เขาแข็งแกร่งขึ้นก่อนเถอะ เขาจะยกเหลิ่งซือเหนียนขึ้นมาบ้าง

ไม่เพียงจะยกขึ้นมาเท่านั้น แต่ยังจะเขยกเขาไปซ้ายทีขวาที ให้เขาร้องขอความเมตตาด้วย!

เหลิ่งซือเหนียนมองหวาหวา เจ้าตัวแสบหัวรั้นที่ดูเหมือนยอมแพ้แต่จริง ๆ แล้วยังไม่ยอม ก็หัวเราะออกมา