ตอนที่ 83 มะเขือขื่น ราตรีทมิฬ

“ฮึบ!”

เขาออกแรงทั้งตัวถอนกอหญ้าป่าใต้ร่างขึ้นมา พอไร้แรงต้านจากผืนดินกะทันหัน ไม่ทันระวัง หวาหวาก็หงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

หญ้าป่าที่แห้งเหี่ยวเหลืองกรอบบ่งบอกว่าพลังงานพฤกษาข้างในถูกดูดซับไปจนเกลี้ยงแล้ว

มีเพียงรากหญ้าที่ยังหลงเหลือพลังชีวิตจนแทบสัมผัสไม่ได้

หวาหวากลิ้งตัวลุกขึ้นนั่ง ปาดเอาเศษดินที่กระเซ็นใส่ใบหน้าออก

ฝอยรากตรงโคนหญ้าเกาะดินไว้แน่นเกินไป พอถอนขึ้นมาที ดินเลยร่วงกราวลงมาราวกับฝนตก

“พี่ชายลั่วเฉิน! ทำไมพี่ทำช้าจัง!”

หวาหวาเห็นลั่วเฉินกำลังอู้ จึงพุ่งตัวไปกอดขาท่อนล่างของเขาเอาไว้ทันที

เมื่อเห็นว่าในปากอีกฝ่ายกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ ดวงตาพลันเป็นประกาย รีบปีนป่ายขึ้นไปตามขาท่อนล่างของลั่วเฉินในทันใด