กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 บ่นพึมพำ ดูไม่เหมือนตัวเองบ้าง ถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้น
เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วถิงเฉินกำลังจะพาพวกทหารของกรมที่สามไปเก็บกวาดที่เกิดเหตุ ก็เห็นฉินหร่วนถือแก้วเคลือบยืนอยู่หน้าประตูโกดัง
ดวงตาของเธอแดงก่ำ ชัดเจนว่าเพิ่งร้องไห้มา
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” ฮั่วถิงเฉินตกใจเล็กน้อย เผลอซ่อนแขนที่บาดเจ็บไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว
“ฉันเอาอาหารเช้ามาให้คุณ” ฉินหร่วนเดินเข้าไป ยื่นแก้วเคลือบให้เขา สายตาตกไปที่แขนที่บาดเจ็บของเขา “แขนคุณเป็นอะไรไป?”
“ไม่…ไม่เป็นไร แค่ถูกของมีคมบาดนิดหน่อย” ฮั่วถิงเฉินหลบสายตาเธอ