เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตู้ม!”
การยิงถล่มพร้อมกันของปืนใหญ่วิญญาณระลอกใหม่ พลิกผืนดินภายในระยะ 100 เมตรใต้กำแพงเมืองพร้อมซากศพที่กองพะเนินให้แหลกสลายและระเหยไปพร้อมกัน
กลิ่นไหม้ฉุนจัดผสมกับกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น กลายเป็นหมอกพิษชวนอาเจียนพวยพุ่งขึ้นฟ้า จนแทบย้อมม่านแสงป้องกันเมืองสีฟ้าอ่อนให้กลายเป็นสีแดงคล้ำสกปรก
ใต้กำแพงเมือง ซากสัตว์อสูรสีดำกองทับถมเป็นภูเขา เลือดเหนียวข้นรวมตัวเป็นลำธาร คดเคี้ยวไหลผ่านระหว่างกองซากศพ
ทว่า ภาพราวกับนรกนี้กลับไม่อาจหยุดยั้งสัตว์อสูรที่ตามมาได้แม้แต่น้อย สัตว์อสูรจำนวนมากกว่านั้นเหยียบย่ำซากของพวกเดียวกันที่ยังอุ่นอยู่ คำรามแหบพร่า ปีนป่ายขึ้นมา ดวงตาสีชาดมีเพียงความคลุ้มคลั่งดิบเถื่อนที่สุด พุ่งกระแทกขึ้นไปโดยไม่หวาดกลัวความตาย
บนกำแพงเมือง ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนสังหารจนตาแดงก่ำแล้ว
“ยืนหยัดไว้! ต่อให้ตายก็ต้องยืนหยัดอยู่บนกำแพงให้ได้!”
ผู้กองโล่มังกรคนหนึ่งที่แขนซ้ายขาด ตะโกนคำรามด้วยเสียงแหบแห้ง แขนขวาที่เหลืออยู่ของเขาเหวี่ยงดาบศึกฟันหมาป่าอสูรกระหายเลือดตัวหนึ่งขาดเป็นสองท่อน เลือดหมาป่าอุ่น ๆ สาดกระเซ็นเต็มศีรษะและใบหน้าของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เพียงจ้องคลื่นสีดำไร้สิ้นสุดเบื้องล่างด้วยดวงตาแดงก่ำ