กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันถัดมา ยามอาหารกลางวัน
“ติ๊งต่อง—”
เสียงกริ่งประตูดังขึ้นตรงเวลาเช่นเคย
เจียงเช่อกำลังสวมหูฟัง สังหารอย่างเมามันอยู่ในดันเจี้ยน พอได้ยินเสียงกริ่งประตู เขาก็ตะโกนโดยไม่หันกลับไปมองว่า “ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาเองเลย!”
นอกประตู หลิงซวงเยว่าสูดลมหายใจลึก
วันนี้เธอไม่ได้สวมชุดกระโปรงเรียบหรูชุดนั้น แต่เปลี่ยนมาเป็นชุดวิถียุทธ์ที่เป็นทางการอย่างยิ่ง ถึงขั้นมีความขรึมศักดิ์สิทธิ์อยู่หลายส่วน
ใบหน้างดงามของเธอไม่มีความตื่นเต้นและกระวนกระวายเช่นปกติอีกต่อไป สิ่งที่มาแทนที่คือความหนักอึ้งและเด็ดเดี่ยวราวกับกำลังจะก้าวเข้าสู่สนามทดสอบสุดท้าย