กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามบ่าย แสงแดดกำลังพอดี
หลังจากกินมื้อเที่ยงหรูที่หลิงซวงเยว่นำมาให้ ซึ่งว่ากันว่าปรุงอย่างพิถีพิถันจากเนื้อสัตว์อสูรระดับ A แล้วเล่นเกมอย่างสะใจไปหลายตา ความง่วงงุนเข้มข้นก็โอบล้อมเจียงเช่อเอาไว้ราวกับกระแสน้ำอุ่น
เขาหาวออกมา ดวงตามีน้ำตาตามสัญชาตญาณซึมออกมาสองสามหยด
“ไม่ไหวแล้ว หลอดเลือดใกล้หมด ต้องกลับเมืองไปเติมสถานะ”
เจียงเช่อปิดคอมพิวเตอร์ รูดม่านลง ห้องเช่าทั้งห้องพลันจมสู่ความมืดสลัวในชั่วพริบตา
เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างหนักอึ้งราวกับปลาตากแห้ง ดึงผ้าห่มคลุมหัวแล้วหลับไปทันที