กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมยามค่ำคืนเย็นเยียบจนบาดกระดูก
ฉินเยวี่ยเหยาพยุงเฮ่อเหวินอวี่เดินโซเซ ราวกับทหารพ่ายสองคนที่เพิ่งหนีรอดออกมาจากสมรภูมิ อยู่ในสภาพน่าอนาถอย่างยิ่ง
แขนของเธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเฮ่อเหวินอวี่กำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นั่นไม่ใช่เพราะบาดเจ็บ แต่เป็นความหวาดกลัวอันบริสุทธิ์ที่สุดที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกของดวงจิตวิญญาณ
“ไสหัวไป”
“เอาขยะของคุณไปด้วย”
“แสงหิ่งห้อยริอาจแข่งแสงกับจันทร์กระจ่างหรือ?”
ถ้อยคำเย็นชาไร้อารมณ์ของหลิงซวงเยว่ ราวกับคำสาปมารที่ชั่วร้ายที่สุด ดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าข้างหูเธอ ทุกคำราวกับเข็มเหล็กเผาแดงที่แทงทะลุหัวใจเธออย่างโหดเหี้ยม
ขยะ…