ตอนที่ 40 ฟ้าสางแล้ว และฮวาเฉิงอวี่ก็สมควรดับสูญ

ตอนที่ 40 ฟ้าสางแล้ว และฮวาเฉิงอวี่ก็สมควรดับสูญ

แก่นแท้ของเพลง “ฟ้าสางแล้ว” นั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นเพลงที่ซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

เฉินอันหลับตาลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“นั่นคือเมื่อยี่สิบปีก่อน

สายลมพัดโชยพลิ้วไหว

ทำให้ฉันนึกถึงแววตาอันไร้ที่พึ่งของพวกเขาคู่นั้น

ณ สถานที่ซึ่งรายล้อมไปด้วยทิวทัศน์งดงาม

ฉันได้ยินเสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนฟ้า

ในฤดูใบไม้ร่วงนั้นเองที่ฉันไม่อาจเห็นใบหน้าของพ่อได้อีก”

“ซี่ เพลงนี้...” ในวินาทีที่เสียงเพลงดังกังวานขึ้น ชาวเน็ตทุกคนเบื้องหน้าจอต่างชะงักงันไปในทันที