กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 5 คุณต้องเลียแบบนี้
เฉินอันทักทายสมาชิกวงดนตรีสองสามคำก่อนจะเดินจากไป
บนจัตุรัส ลั่วซืออวี่คว้าแขนของอีกฝ่ายแล้วเดินไปข้างหน้าด้วยกัน
ส่วนเฉินอันนั้นใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“แค่นายผลักฉันไปนิดเดียวเองนะ ถึงกับตามจากมหาวิทยาลัยมาถึงที่นี่เพียงเพื่อมาขอโทษฉันเนี่ยนะ”
ลั่วซืออวี่ก้มหน้าลงแล้วส่งเสียงอืมเบา ๆ
ตอนนี้เธอเข้าใจชัดเจนแล้วว่าที่เฉินอันเดินกะเผลกนั้นเป็นเพราะขาชาต่างหาก ไม่ได้บาดเจ็บอะไร
ในขณะที่เธอรู้สึกโล่งอกในใจ เธอก็รู้สึกโชคดีไปในตัวด้วย
หากเธอไม่ตามออกมา คงไม่มีโอกาสได้เห็นฉากที่เขาร้องเพลงในคืนนี้
เมื่อเทียบกับเรื่องนิทานแล้ว เธอรู้สึกว่าเพลง ‘เธอคือดวงตาของฉัน’ สะเทือนไปถึงดวงจิตวิญญาณของเธอมากกว่า