ตอนที่ 2 ข้าต้องไปขอโทษเขา

ตอนที่ 2 ข้าต้องไปขอโทษเขา

การกระทำของเฉินอันดึงดูดความสนใจของลั่วซืออวี่และซูหลิง

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความสงสัย

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่? คงไม่ใช่ว่าจะเล่นเปียโนหรอกนะ?

ยังไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเขาเล่นเป็นหรือไม่ คนตาบอดแบบนั้นเกรงว่าแม้แต่คีย์เปียโนอยู่ตรงไหนก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำ

เป็นไปตามคาด ทันทีที่มือของเฉินอันสัมผัสคีย์เปียโน เสียงโน้ตตัวแรกก็ผิดพลาด

เมื่อเห็นเขาสองมือคอยคลำหาบนแป้นคีย์บอร์ดเรื่อย ๆ ท่าทางที่ดูสิ้นไร้หนทางเช่นนั้น ประกอบกับที่นึกถึงว่าตนเพิ่งผลักเขาไปเมื่อครู่ ความรู้สึกผิดก็ประดังเข้ามาหาลั่วซืออวี่ราวกับกระแสน้ำเชี่ยว