บทที่ 347 กลุ่มคนที่ถูกกล่อมจนเป๋ไปตามๆ กัน

บทที่ 347 กลุ่มคนที่ถูกกล่อมจนเป๋ไปตามๆ กัน

"ฟ้าดินกว้างใหญ่ พิภพเวิ้งว้าง?"

"เหล่าวัยรุ่นห้องสี่ ยืนหยัดอย่างทรนง มุ่งมั่นพัฒนาตนให้แข็งแกร่ง?"

"ชีวิตดั่งกระดานหมาก ขอยอมเป็นเพียงเบี้ย แม้ก้าวเดินเชื่องช้า ทว่าไม่เคยถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว???"

"ชีวิตแสนสั้น ทว่าต้องจุดประกายดอกไม้ไฟที่เจิดจรัสที่สุดออกมา เพื่อบอกแก่โลกใบนี้ว่า ฉันเคยมา และเคยต่อสู้อย่างสุดกำลังแล้ว?"

"ฉันต้องใช้สองมือของตัวเอง เพื่อสร้างสรรค์ยุคสมัยใหม่ขึ้นมา และเขียนบทสรุปอันสมบูรณ์แบบให้กับตัวเอง?"

"..."

ถ้อยคำเหล่านี้ ล้วนลึกซึ้งกินใจถึงขีดสุด

โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย ยิ่งแฝงไว้ด้วยพลังปลุกเร้าใจอย่างมหาศาล ฟังแล้วเลือดลมพลุ่งพล่าน

ไม่สิ!