บทที่ 208 ผมไม่ถนัดเล่นเปียโน แค่เล่นเอาเพลิน

บทที่ 208 ผมไม่ถนัดเล่นเปียโน แค่เล่นเอาเพลิน

จากการประลองฝีมือกันสั้นๆ เพียงกระบวนท่าเดียวนี้

ไป๋เฟิงก็เกิดความรู้สึกดีๆ ต่อเจียงหนานขึ้นมาไม่น้อย

หรือบางที...

นี่คงจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าถูกชะตาต้องใจกันละมั้ง!

พ่อแม่คนอื่นเวลาดูลูกเขย ปัจจัยแรกสุดก็คงต้องดูว่าภูมิหลังครอบครัวของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร มีเงินมีทองหรือไม่

แต่สำหรับไป๋เฟิงแล้ว เรื่องเงินทองไม่ได้สำคัญอีกต่อไป เพราะอย่างไรเสียบนผืนแผ่นดินเจียงเฉิงแห่งนี้ ต่อให้อีกฝ่ายจะรวยล้นฟ้าแค่ไหน ก็ไม่มีทางรวยไปกว่ากลุ่มบริษัทไป๋ซื่อของเขาอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น...

ในอดีตตัวเขาก็เคยไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

ทว่าเจียงหงเสวี่ยที่งดงามประดุจนางฟ้าในสายตาผู้คน กลับไม่เคยดูถูกเหยียดหยามเขาแม้แต่น้อย และท้ายที่สุดก็ยอมแต่งงานกับเขา