เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56 ผู้บำเพ็ญเพียรไม่ยึดติดธรรมเนียมยิบย่อย
หลินฝูลืมตาขึ้นเล็กน้อย แววตากระจ่างใส นางถามว่า “คือสิ่งใด?”
อวิ๋นชิงเหยาพลันพูดไม่ออก
เสิ่นชิงเฉินช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “ผู้บำเพ็ญเพียรไม่ยึดติดธรรมเนียมยิบย่อย
คงเป็นเพราะทะเลจิตสำนึกของศิษย์น้องหญิงเล็กเอื้อต่อการหล่อเลี้ยงดวงจิตวิญญาณของผู้อาวุโส”
หลินฝูพยักหน้า “เป็นเช่นนั้นจริง!”
อวิ๋นชิงเหยาจึงไม่สะดวกจะพูดอะไรต่อ
พลังบำเพ็ญของผู้อาวุโสลึกล้ำจนมิอาจหยั่งถึง ส่วนศิษย์น้องหญิงเล็กก็ยังไม่รู้ประสาเรื่องรัก หากพูดออกไป เกรงจะกลับกลายเป็นผลร้าย
เสิ่นชิงเฉินกางแผนที่ลงบนพื้น แล้วชี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง “ที่นี่คือหุบเขาสิ้นหวัง และเป็นที่ที่พวกเราอยู่ในขณะนี้ เมื่อผ่านหุบเขาผืนนี้ไป ก็จะถึงเหนือสุดของทวีปบำเพ็ญเซียน”
อวิ๋นชิงเหยากล่าวว่า “รังของหมาป่าเกล็ดดำอยู่ที่นี่”