กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 ศิษย์พี่สาม เว่ยซิวจู๋
ซ่งฉีถอดเสื้อคลุมตัวหนาหนักออก หลินฝูก็ตักให้เขาอีกชาม “ท่านเจ้าหอซ่ง กินให้มากหน่อยเถิด”
นี่ถือเป็นของตอบแทนจากนางเช่นกัน
ซ่งฉีไม่มีเวลาขอบคุณ กินต่ออีกชาม ความผิดปกติในร่างกายยิ่งชัดเจนขึ้น
พลังบำเพ็ญของเขาไม่ก้าวหน้าแม้แต่น้อยมาหลายสิบปีแล้ว หยุดอยู่ที่ขั้นฝึกปราณชั้น 12 มาตลอด
ยามนี้ดูคล้ายมีเค้าลางว่าจะทะลวงขั้น
ปราณโลหิตของซ่งฉีพลุ่งพล่าน พลังวิญญาณทั่วร่างเริ่มแปรปรวน
เขาอดถามไม่ได้ว่า “สหายเต๋าหลิน ในน้ำแกงเนื้อนี้ใส่โอสถลงไปหรือ?”
หลินฝูกินจนอิ่มแปล้แล้ว นางใช้ฝ่ามือเท้าคาง “ไม่ได้ใส่โอสถ นี่แหละคือโอสถ!”
ซ่งฉีฟังไม่เข้าใจ “หมายความว่าอย่างไร?”