กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 เคี่ยวหมาป่าอสูร
เสิ่นชิงเฉินพยักหน้า “ศิษย์น้องหญิงเล็กกล่าวมีเหตุผล เป็นข้าที่คิดมากไป”
อวิ๋นชิงเหยา “พวกเราแค่เป็นห่วงเจ้า คนภายนอกจิตใจชั่วร้าย หากพวกเขาใช้เคล็ดวิชาที่บำเพ็ญมาบีบบังคับเจ้า...”
หลินฝู “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหวังดี ข้าก็เข้าใจความกังวลของพวกเจ้า ข้าจะระมัดระวังให้มากที่สุด พวกเจ้าอย่าเป็นห่วงเกินไป”
เสิ่นชิงเฉินถาม “เพลิงหยางเยี่ยนในร่างเจ้า ได้มาจากเขตลี้ลับด้วยหรือ?”
“ไม่ใช่เพลิงหยางเยี่ยน แต่เป็นต้นกำเนิดเพลิงแท้” หลินฝูกล่าว “กล่าวให้ถูกก็คือ ผู้อุปถัมภ์มอบให้ ข้ายามนั้นมีพลังบำเพ็ญไม่พอจะกลืนกินต้นกำเนิดเพลิงแท้สายหนึ่งได้ด้วยซ้ำ”
ความจริงนี้น่าตื่นตะลึงเกินไป เสิ่นชิงเฉินนิ่งงัน ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพึมพำว่า “นึกไม่ถึงว่าจะเป็นต้นกำเนิดเพลิงแท้!”