กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 หอสมบัติสกุลซ่ง
หลินฝูกล่าวเสียงเบา “ผู้อาวุโส ข้าเพียงอยากรักษาบาดแผลให้ท่าน”
โม่อู๋เยวียนนอนอยู่บนเตียง แม้ไม่ได้กล่าวสิ่งใด แต่ปราณธาตุไม้อันบริสุทธิ์ของหลินฝูกลับไหลเข้าสู่ร่างกายเขาได้อย่างไร้อุปสรรค
หลินฝูไม่รู้ว่าเขาเกิดเรื่องใดขึ้น รู้เพียงว่าดวงจิตวิญญาณของเขาบาดเจ็บสาหัส ราวกับปุถุชนที่อยู่บนปากเหวแห่งความตาย
นางฝืนประคับประคองรักษาอยู่อย่างยากลำบาก จนแสงอรุณสาดส่อง เงาซ้อนของโม่อู๋เยวียนจึงสลายไป
เสียงของเสิ่นชิงเฉินดังขึ้นจากนอกประตู “ศิษย์น้องหญิงเล็ก เก็บของเรียบร้อยหรือยัง พวกเราจะออกเดินทางแล้ว”
หลินฝูตอบ “จะออกไปเดี๋ยวนี้”
นางถาม “ผู้อาวุโส ข้าจะออกฝึกฝนกับศิษย์พี่ชายและศิษย์พี่หญิง ท่านจะไปกับพวกเราหรือไม่?”