กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นสวะไร้ค่า
หลินฝูตายแล้ว นางรู้สึกว่ามีคนกำลังฝังนางอยู่!
ดินชื้นปนกลิ่นหญ้าเขียวสดถูกโกยพูนใส่ร่างนางทีละกำ ทีละกำ
ยังมีเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาอีกด้วย!
“ศิษย์น้องหญิงเล็กผู้น่าสงสาร เจ้าไปหลับใหลอยู่ที่นี่เถิด ฮือ ๆ...”
“ที่นี่พิงภูเขาใกล้สายน้ำ นับเป็นสถานที่ฝังร่างอันดีแล้ว”
......
หากยังไม่ฟื้นขึ้นมา นางเกรงว่าคงได้หลับใหลอยู่ที่นี่จริง ๆ ปลายนิ้วที่งองุ้มของหลินฝูขยับอย่างยากลำบาก ก่อนจะฝืนลืมตาขึ้น
สายตาสี่คู่ประสานกัน!
ผู้บำเพ็ญหญิงที่กำลังร้องไห้โฮและลงมือฝังนาง พอเห็นนาง “ฟื้นคืนชีพ” ขึ้นมากะทันหัน ผ้าห่อศพในมือก็ร่วงลงพื้นด้วยความตกใจ