182

บทที่ 182 การอบรมเด็ก

ทางฝั่งของ หลี่ซ่งหลี นับแต่ขบวนเดินทางของพวกเขาแยกออกเป็นสามสาย เหล่าคนในตระกูลฉินก็กลับไปอยู่ในสภาพเช่นเดียวกับนักโทษที่ถูกเนรเทศอีกครั้ง ผู้ใหญ่เดินเท้าตลอดเส้นทาง ส่วนเด็ก ๆ นั้นก็ได้รับการผ่อนผันอยู่บ้าง วันแรก เดินเท้าเพียงสองชั่วยาม แบ่งเป็นตอนเช้าและตอนบ่ายอย่างละหนึ่งชั่วยาม

วันที่สอง เพิ่มเป็นสองชั่วยามครึ่ง เวลาเดินของเด็ก ๆ จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทีละน้อย

แต่เพราะมาตรฐานเรื่องอาหารลดลง เด็ก ๆ เดินไปได้เพียงไม่กี่วัน หน้าตาก็เริ่มซีดเซียวไปตามกัน

อย่างไรก็ดี เด็ก ๆ ก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ ต่างพากันกัดฟันก้าวเดินไปข้างหน้า มีเพียง ฉินอวี่ เด็กขี้อ้อนเท่านั้น ที่บางคราวเดินจนเหนื่อยก็จะเข้าไปออดอ้อนบรรดาผู้ใหญ่ในตระกูลฉิน เด็กคนอื่นมองตาแป๋วอยู่ข้าง ๆ