147

บทที่ 147 ยามเข้าหมู่บ้านขอพักแรม

“ข้างหน้ามีหมู่บ้านอยู่แห่งหนึ่ง พวกเราไปถามหัวหน้าหมู่บ้านกันเถิด ว่าพอจะมีเรือนว่างให้พวกเราพักแรมสักคืนหรือไม่”

เส้นทางเนรเทศที่ยาวไกลถึงสามพันห้าร้อยลี้ พวกเขาเดินทางมาได้หนึ่งในสามแล้ว บัดนี้เข้าสู่เขตมณฑลเหยี่ยนโจว ไม่รู้เพราะเหตุใด บริเวณนี้ทั้งกว้างใหญ่และผู้คนก็บางตา พวกเขาพักค้างกลางป่ามาแล้วถึงสามวัน เมื่อพบหมู่บ้านขึ้นมาก็ย่อมไม่อยากพลาดโอกาส

ทว่าเรื่องราวกลับไม่เป็นดังหวัง นับตั้งแต่พวกเขาเหยียบย่างเข้าสู่หมู่บ้าน บ้านแต่ละหลังก็พากันปิดประตูเงียบงัน พวกเขาเคาะประตูอยู่หลายหลังติดต่อกัน ก็ไร้เสียงตอบรับ