146

บทที่ 146 เนรเทศสู่หลิ่งหนาน

เมื่อเดินทางห่างจากเมืองจิงเฉิงได้หกร้อยลี้ หยางเวยก็แจ้งแก่สวี่เจิ้งว่า เสบียงในรถม้าคันหนึ่งได้ถูกใช้หมดแล้ว ตอนนี้มีรถม้าว่างหนึ่งคัน หากจะให้ผู้อาวุโสและหญิงเด็กที่เดินลำบากขึ้นไปนั่ง ก็จะสามารถเร่งฝีเท้าได้มากขึ้น

สวี่เจิ้งจึงหันไปถามเจ้าหน้าที่อีกสี่นายที่เหลือว่า “พวกเจ้าว่าอย่างไร?”

บรรดาเจ้าหน้าที่พากันมองหน้ากันอย่างตกใจ — อะไรกัน! นักโทษยังจะได้ขึ้นรถม้าด้วยหรือ!

“หัวหน้า ท่านว่าอย่างไร พวกข้าก็ว่าตามนั้น ไม่มีความเห็น!”

จะถามพวกเขาทำไมกัน — ใครจะกล้ามีความเห็นล่ะ!

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง” สวี่เจิ้งว่า พลางโบกมือให้สตรีและเด็กแห่งตระกูลฉินขึ้นไปบนรถม้า