128

บทที่ 128 คลื่นลมอันน่าตะลึง

ภายใต้การนำขององค์ชายสี่ พร้อมด้วยองค์ชายสองและองค์ชายจิ้น รวมถึงเหล่าขุนนางที่ร่วมปรึกษาหารือกัน คำนำพระนามหลังสวรรคตของฮ่องเต้ก็ได้รับการกำหนดลงในที่สุด โดยให้พระนามว่า “จิ้งเทียนชางอวิ้น เจี้ยนจงเปี่ยวเจิ้ง กวานเหริน เฉิงซิ่น ต้าเซี่ยว จื้อเฉิง ไหว่หวงตี้” และพระนามในวิหารบรรพชนว่า “เซ่อจง”

พระนาม “ไหวหวงตี้” นั้นเป็น “พระนามกลาง” หาใช่พระนามเชิดชูหรือพระนามตำหนิ จึงนับว่าพอใช้ได้

ส่วนพระนาม “เซ่อจง” ยิ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกพระมหากษัตริย์ผู้สามารถรักษาบัลลังก์และแผ่นดินได้มั่นคง ถือเป็นพระนามเชิดชูอย่างหนึ่ง

แท้จริงแล้ว ขุนนางทั้งหลายไม่อยากถวายพระนามในวิหารบรรพชน(ไท่เมี่ยว) แก่ฮ่องเต้คังเฉิง (คังเฉิงคือพระนามแห่งรัชศก)

เพราะกษัตริย์ผู้จะได้รับพระนามในวิหารบรรพชน จำต้องเป็นผู้มีคุณูปการสูงส่ง สมควรได้รับการสักการะจากชนรุ่นหลัง หาใช่จักรพรรดิทุกพระองค์จะมีสิทธิ์ได้