127

บทที่ 127 ข้าจะจัดการเอง

พี่น้องตระกูลฉิน ฉิงเหิงพากันอาศัยแรงหนุ่มแน่น ช่วยกันส่งฟางครึ่งหนึ่งมาให้ เหลืออีกครึ่งไว้ให้ฉินฮั่นกับฉินอวี่ ฮูหยินใหญ่ตระกูลฉินรู้สึกสงสารลูกชายทั้งหลาย ไม่คิดจะรับของไว้ ตั้งใจจะทนลำบากเสียเอง

“ท่านแม่ อย่ากังวลเลย อีกเดี๋ยวคงมีคนเอาเสบียงมาให้เจ้าค่ะ” ขณะพูด หลี่ซ่งหลีก็ลงมือถักเสื่อฟางด้วยความคล่องแคล่ว นางไม่รู้ว่าญาติพี่น้องตระกูลฉินคนอื่นจะทำอย่างไร แต่มั่นใจว่าตระกูลหลี่ย่อมส่งของเข้ามาแน่นอน

“เป็นเช่นนั้นก็ดี” ทุกคนในตระกูลฉินไม่พูดอะไรกันอีกแล้ว บัดนี้ญาติฝ่ายฉินที่อยู่ในนครจิงเฉิง ก็มีแต่ตระกูลกู้บ้านเดิมของฮูหยินใหญ่ และตระกูลติงบ้านเดิมของภรรยาเดิมของฉินเหิง ส่วนบ้านเดิมของเนี่ยอวิ๋นเหนียงอยู่ที่ซวีโจว ภรรยาของฉินเยี่ยนและฉินหมิงก็ไม่ใช่คนจากจิงเฉิง ภรรยาของฉินห้าก็แต่งงานใหม่ไปหลังสามีตายได้ปีหนึ่ง ส่วนญาติห่าง ๆ ก็ยิ่งไม่มีความสนิทใจนัก

หลี่ซ่งหลีถักเสื่อฟางหยาบ ๆ เสร็จหนึ่งผืน รีบเอาให้เนี่ยอวิ๋นเหนียงพิงจะได้ไม่ต้องแนบชิดกับกำแพงชื้นเย็น