057

บทที่ 57 – ข้าจะให้เขาเสียขาไปข้างหนึ่ง

สองคนไม่สนใจคำสบถด่าของจ้าวปินแม้แต่น้อย เรื่องถึงขั้นนี้แล้ว จะมีประโยชน์อันใดเล่าที่จะแยกแยะว่าเขาใส่หมวกเขียวเข้มหรือเขียวอ่อน?

ฉินเซิ่งเอ่ยกับหลี่ซ่งหลีว่า “ด้านหลัง ปล่อยให้ข้าดูแลเอง เจ้ากลับไปก่อนเถิด”

หลี่ซ่งหลีรู้สึกเสียดายที่ตนมิอาจอยู่ดูฉากสำคัญด้วยตาตนเอง

แต่เมื่อเห็นสีหน้าของฉินเซิ่ง นางก็รู้ดีว่าตอนนี้ควรทำตัวว่านอนสอนง่ายสักหน่อย หากดื้อดึงจะอยู่ต่อเกรงว่าเขาคงจะคลุ้มคลั่งเป็นแน่ ที่สามารถจับจ้าวปินได้โดยไม่ให้หนีรอดในครานี้ ล้วนต้องขอบคุณเขา

“อีกสักครู่ข้าก็จะไปแล้ว”