056

บทที่ 56 – รับกรรมที่ตัวเองก่อ

จ้าวปินถูกตบหน้าติดกันถึงสามฉาด ครานี้รู้จักเจียมตนขึ้นมาบ้างแล้ว

หลี่ซ่งหลีรู้สึกพอใจ นางคิดอยู่แล้วว่า ไม่มีปากสุนัขตัวไหนที่บำรุงไม่หายด้วยฝ่ามือ หากยังไม่เชื่อง นั่นแปลว่า...ตบยังไม่แรงพอ

“ฉินเซิ่ง เรื่องครานี้ข้ายอมรับก็แล้วกัน แต่เจ้าก็ตบแล้ว ด่าก็แล้ว เช่นนั้น...ปล่อยข้าไปได้หรือยัง?” จ้

าวปินเอ่ยด้วยรอยยิ้มคล้ายล้อเล่น “อะไรรู้จักเว้นไว้สักทาง วันหน้าเจอหน้ากันจะได้ไม่กระอักกระอ่วน”

แต่ฉินเซิ่งหาได้ตอบรับไม่ — เท้ายังคงเหยียบอยู่บนหลังเขาแน่นหนา ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อย