กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย 云逸 Yun_Yi
บทที่ 53 – ข้าเองก็เจ้าคิดเจ้าแค้นเหมือนกัน
“ตรงริมแม่น้ำนี่ลมดีนัก นั่งกันเถอะ” หลี่ซ่งหลีดึงชายแขนเสื้อเขาเบาๆ นางเพิ่งนั่งลง ฉินเซิ่งก็ปล่อยตัวตามแรงดึง นั่งลงข้างๆ นาง เขาลังเลเล็กน้อยแล้วถามว่า
“เหตุใดเจ้าจึงกล่าวกับอาสุ่ยกับเอ้อสี่ดีขนาดนั้น?” เมื่อก่อน ตอนจ้าวอวี่ถานยังเป็นคู่หมั้นของเขา นางไม่เคยเห็นดีเห็นงามกับการคบหาพวกเขาเท่าไรนัก
“ท่านเคยได้ยินคำว่า ‘ราชา ขุนนาง มิใช่เกิดมามีเชื้อ’ หรือ ‘อย่ารังแกชายหนุ่มยากจน ดั่งอย่าดูแคลนชายชรา’ ไหมล่ะ? เจ้าก็เลือกสักเหตุผลหนึ่งมาเชื่อก็แล้วกัน” หลี่ซ่งหลีพูดอย่างล้อเล่น
ฉินเซิ่ง: คนผู้นี้ เอาอีกแล้ว...