เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รถไฟใกล้จะถึงสถานีแล้ว
สวีเหิงกับสวีเมิ่งมีอารมณ์ตื่นเต้นกว่ามาก พวกเขาไม่ได้เจอพ่อแม่มาครึ่งปีแล้ว เด็กทั้งสองจึงคิดถึงพ่อกับแม่มากเป็นธรรมดา
ซานเป่าสังเกตเห็น จึงถามแม่เสียงเบา “แม่คะ พี่ชายเหิงเหิงกับพี่สาวเมิ่งเมิ่งเป็นอะไรไปหรือคะ?”
ไป๋เถายิ้มแล้วพูดว่า “พี่ชายเหิงเหิงกับพี่สาวเมิ่งเมิ่งคิดถึงน้าสาวกับน้าเขยน่ะ
ครอบครัวของเราอยู่ด้วยกันได้ทุกวัน แต่พี่ชายเหิงเหิงกับพี่สาวเมิ่งเมิ่งเรียนอยู่ที่บ้านเกิด จะได้เจอพ่อแม่ก็ตอนปิดเทอมฤดูร้อนกับปิดเทอมฤดูหนาวเท่านั้น”
ซานเป่าเข้าใจแล้ว ถ้าต้องรอนานกว่าจะได้เจอพ่อแม่ เธอคงคิดถึงพ่อกับแม่มาก ๆ แน่
รถไฟค่อย ๆ หยุดลงพร้อมเสียงหวูดรถไฟ
ไป๋เถากำชับเด็กทั้งห้าคนให้ถือกระเป๋าสัมภาระใบเล็กของตัวเองไว้ อย่าวิ่งซน แล้วลงจากรถไฟพร้อมกับกู้เจิง โดยช่วยกันดูแลเด็ก ๆ
หลังลงจากรถไฟแล้ว
พวกเขาก็เห็นไป๋ซิ่วกับสวีเจียเฉิงมารอรับ