เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวลี่ทนดูเซี่ยงเลี่ยถูกกลั่นแกล้งไม่ไหว “เซี่ยงเลี่ยมาหาฉันเอง โอเคไหม”
เซี่ยงเลี่ยยิ้มกว้างจนเห็นฟัน ที่หลิวลี่ยอมรับการมีอยู่ของเขาต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเธอ ทำให้เขาดีใจมาก
ไป๋เถาลากเสียง ‘อ้อ’ ยาว ๆ
อู๋ไห่ผิงปิดปากหัวเราะ “นี่สองคนประกาศความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหมล่ะ เซี่ยงเลี่ย นายไม่คิดจะแสดงอะไรหน่อยเหรอ หาเวลาสักวันเลี้ยงข้าวพวกเราเพื่อฉลองไง พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของลี่ลี่นะ”
เซี่ยงเลี่ยโบกมือใหญ่ “ไม่มีปัญหา เลือกวันไม่สู้ฟาดฟันกับวันนี้ เอาวันนี้เลยก็แล้วกัน พอดีถึงเวลากินข้าวแล้วด้วย ใคร ๆ ก็ได้รวมตัวกัน”
ช่วงนี้เป็นช่วงจบการศึกษา ทุกคนต่างอาลัยอาวรณ์ที่จะต้องแยกจากกัน ถึงแม้ต่อไปจะอยู่เมืองหลวงด้วยกันทั้งหมด แต่ตอนนั้นความรู้สึกก็คงไม่เหมือนเดิมแล้ว
เซี่ยงเลี่ยขี่จักรยานมา พอตกลงกันได้ว่าจะไปกินข้าวที่ภัตตาคารไหน เขาก็พาหลิวลี่ไปก่อน
ไป๋เถา อู๋ไห่ผิง และจ้าวเฟิงสามคนนั่งรถของกู้เจิงไป
เซี่ยงเลี่ยนัดไว้ที่ภัตตาคารใหญ่เมืองหลวง ซึ่งห่างจากตรงนี้พอสมควร
ระหว่างขับรถ กู้เจิงผ่านร้านฮาร์ดแวร์พอดี ก็เลยแวะซื้ออะไหล่ที่ทีมขนส่งต้องใช้ พอเสียเวลาตรงนี้หน่อย สุดท้ายก็มาถึงภัตตาคารไล่เลี่ยกัน