กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ได้ ๆ เมียจ๋า คุณพูดมาเลย” กู้เจิงพูดพลางเลื่อนมือใหญ่เข้าใต้ชายเสื้อของเธอ
ไป๋เถาบิดตัวหนี “จะให้พูดอะไรล่ะ คุณทำแบบนี้ฉันจะพูดได้ยังไง อย่ามามือไวสิ”
กู้เจิงทำหน้าใสซื่อ “คุณเป็นภรรยาผม ถูกต้องตามกฎหมายด้วย”
ไป๋เถามองเขาอย่างพูดไม่ออก ผู้ชายคนนี้หน้าหนาขึ้นทุกวันจริง ๆ
ดวงตาของกู้เจิงมีรอยยิ้ม เขาหอมแก้มเธอเบา ๆ ครั้งหนึ่ง “ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม? ถ้าไม่มี เรานอนกันเถอะเมียจ๋า?”
พูดจบเขาก็ไม่รอให้ไป๋เถาตอบ เพียงเลื่อนจากหอมแก้มมาจูบเธอ
ไป๋เถาหงุดหงิดจนหันหน้าหนี แล้วทุบหลังเขาทีหนึ่ง
กู้เจิงจูบเธออย่างอ่อนโยน
เช้าวันถัดมา เมื่อไป๋เถาตื่นขึ้น ที่บ้านก็เหลือเพียงเธอกับแฝดสาม