กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังกินข้าวเสร็จ ตอนที่หงเหมยเจินกำลังจะกลับ ไป๋เถาก็หยิบของฝากที่เตรียมไว้ให้ออกมา พร้อมบอกว่าไม่ใช่ของมีค่าอะไร เป็นเพียงของป่าจากบ้านเกิดเท่านั้น
หงเหมยเจินจึงรับไว้
ฉินกังก็ถือของเตรียมจะกลับเช่นกัน พอรู้ว่าหงเหมยเจินจะไปที่ไหนและเป็นทางผ่านของเขาพอดี จึงเสนอตัวไปส่งเธอ
หงเหมยเจินหัวเราะอย่างร่าเริง “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะ”
เธอพูดร่ำลากับไป๋เถา แม่กู้ และหลี่หนานอี้อีกสองสามคำ ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาไปส่งเธอโดยเฉพาะ ในเมื่อมีรถที่ไปทางเดียวกันติดไปได้สักช่วงก็พอแล้ว
ฉินกังยกของป่าขึ้นไปวางบนรถบรรทุกไว้ก่อน
หลังส่งคนออกไปแล้ว แม่กู้ก็ถอนหายใจ “คนดี ๆ แบบนี้ ทำไมชีวิตแต่งงานถึงได้ลุ่ม ๆ ดอน ๆ นักนะ!”