กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ผมเช็ดจนแห้งแล้ว ไป๋เถานั่งจนเริ่มรู้สึกเมื่อย
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟสลัว ดวงตาของกู้เจิงมีแววเอ็นดูเพิ่มขึ้น
ปลายนิ้วที่หยาบกร้านเล็กน้อยของกู้เจิง เลื่อนจากเส้นผมนุ่มสลวยมาหยุดที่ต้นคอด้านหลังของไป๋เถา เขาก้มลง จูบที่ร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยการรุกรานก็ตกลงมา
ไป๋เถาโอบแขนทั้งสองข้างรอบคอเขา
ทั้งสองล้มลงบนเตียง
ไฟในห้องดับลง
ทั้งห้องอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งวสันต์
วันรุ่งขึ้น แม้จะเข้านอนดึก แต่ด้วยนาฬิกาชีวิต เวลาตื่นจึงใกล้เคียงกับทุกวัน
ไป๋เถาสวมเสื้อผ้าลุกจากเตียง วันนี้เป็นวันจันทร์ ต้องไปเรียน
พอเธอตื่นขึ้นมา เด็กทั้งสามตอนนี้ไม่อยู่ในห้องแล้ว