กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
รถไฟสีเขียวค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ
ไป๋เถาโบกมือให้หลิวลี่
หลิวลี่โน้มตัวมาที่หน้าต่างโบกี้ ตะโกนเสียงดัง “รีบกลับไปเถอะ”
“ได้”
จนรถไฟสีเขียวลับหายไปจากสายตา
ไป๋เถากับกู้เจิงก็ออกจากสถานีรถไฟ
กู้เจิงจับมือไป๋เถาข้างหนึ่งยัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมของตัวเอง
ทั้งสองเดินเอื่อย ๆ ไปอีกระยะหนึ่ง
ครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองเดินเล่นช้า ๆ แบบนี้ก็ราว ๆ ปีที่แล้ว
ไป๋เถาอดรำพึงออกมาไม่ได้ “พี่เจิง เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน แป๊บเดียวเด็กทั้งสามก็สี่ขวบครึ่งแล้ว”