กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
วันนี้พ่อไป๋เลิกงานเร็วกว่าปกติ
เพราะมีกู้เจิงช่วย งานที่หัวหน้ากองแบ่งให้จึงเสร็จก่อนเที่ยงวัน
หากเป็นเมื่อก่อน เขากับแม่ไป๋ต้องทำงานพวกนี้จนถึงเที่ยงวันจึงจะเสร็จ
พ่อไป๋จำต้องยอมรับว่าตัวเองแก่แล้ว สมัยหนุ่ม ๆ ยังดีกว่า กลางวันทำแต้มงานได้เต็มจำนวน กลางคืนได้นอนเต็มอิ่ม พอวันรุ่งขึ้นก็ยังออกไปทำงานได้อย่างกระฉับกระเฉง
ไม่เหมือนตอนนี้ หากวันไหนเหนื่อยมาก ต่อให้พักถึง 2 วันก็ยังไม่หาย
เด็กหลายคนกำลังเล่นอยู่ในลานบ้าน พอพ่อไป๋กลับมา พวกเขาก็พากันกรูเข้าไปหา พลางร้องเรียก “ตา ตา”
พ่อไป๋ยิ้มจนตาหยี เอ่ยคำว่า ‘ดี’ ติดต่อกันหลายครั้ง
กู้เจิงไปตักน้ำจากโอ่ง แล้วล้างมือพร้อมกับพ่อไป๋
ไป๋เถาเดินออกมาจากห้องครัว “พ่อ กู้เจิง กลับมากันแล้ว”