กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ไป๋เถาโอบรอบลำคอของเขาตามจังหวะ
ทั้งสองลืมเลือนทุกสิ่งรอบตัวจนไม่อาจผละจากกัน
“พ่อ?”
“แม่?”
จนกระทั่งได้ยินเสียงเด็กทั้งสามเรียกพวกเขา
กู้เจิงตาไวมือไว รีบกดใบหน้าของไป๋เถาแนบลงกับแผงอกเบา ๆ แม้จะร้อนรน ท่าทางอาจหยาบกระด้างไปบ้าง แต่เขาระวังอย่างดีว่าจะไม่ทำให้เธอเจ็บ
แววตาของกู้เจิงลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องภรรยา ทั้งติ่งหูเล็ก ๆ ที่ขาวผ่องระเรื่อด้วยสีชมพู และลำคอเนียนละเอียด
ตอนนี้ภรรยาของเขาใบหน้าราวกับดอกท้อ งดงามเย้ายวนยิ่งกว่าดอกท้อที่กำลังเบ่งบานเสียอีก ต่อให้เป็นลูก ๆ ของเขาเอง เขาก็ไม่อยากให้เห็นภรรยาในสภาพเช่นนี้
“พ่อแม่กำลังทำอะไรอยู่?” ซานเป่าถามด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารัก