กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ป้าหยางพูดหึ ๆ ว่า “เถาเถา เธอดูสิว่าฉันทำได้พอดีไหม? ฉันกะว่าคงต้องใหญ่ประมาณนี้ หลายปีมานี้ไม่ได้ทำเสื้อผ้าเด็กเลย เลยกะขนาดไม่ค่อยถูก”
“ขนาดพอ ๆ กับเสื้อผ้าที่เด็กทั้งสามของฉันใส่ตอนเกิดเลย เพียงแต่ตอนนั้นเด็ก ๆ เกิดช่วงอากาศร้อนจัด เสื้อผ้าที่ใส่จึงบางหน่อย หลังจากนั้นก็ห่อด้วยผ้าห่มผืนเล็กโดยตรง” ไป๋เถากล่าว
“ไม่เล็กก็พอแล้ว ใหญ่หน่อยไม่เป็นไร เด็กโตเร็ว เสื้อผ้าใหญ่หน่อยก็ยังใส่ได้” ป้าหยางกล่าว
ไป๋เถายิ้มพลางพยักหน้า ใหญ่ขึ้นอีกนิดก็ไม่เป็นไร
แต่ถ้าใหญ่เกินไปก็จะไม่พอดีตัว
หลังจากคุยกันอยู่พักหนึ่ง อาหารกลางวันของเด็กทั้งสามก็ย่อยไปเกือบหมดแล้ว
ไป๋เถาจึงพาเด็กทั้งสามกลับบ้าน