กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ป้าหยางพูดว่า “ลูกอมเม็ดเดียวเอง จะขอบคุณอะไรนักหนา เกรงใจกันเกินไปแล้ว”
เด็กทั้งสามยังคงพูดด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า “ขอบคุณคุณย่าหยาง”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เด็กดี รีบกินเร็ว” ป้าหยางหรี่ตายิ้ม “เถาเถา พาเด็ก ๆ ไปไหนมา”
“ตอนนี้อากาศเย็นลงหน่อยแล้ว ฉันเลยพาพวกเขาออกมาเดินเล่น” ไป๋เถาพูด
คนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ตรงนี้ล้วนพักอาศัยอยู่ไม่ไกลจากบ้านไป๋เถา ปกติก็รู้จักกันดี
ทันทีที่ไป๋เถาเดินเข้ามา คนรู้จักที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นม้านั่งตัวเล็กมาให้พร้อมพูดว่า “สะใภ้ตระกูลกู้ มานั่งเล่นตรงนี้สักพักสิ”
ไป๋เถาเองก็ไม่มีที่อื่นให้ไป
เธอจึงนั่งคุยกับเพื่อนบ้านกลุ่มนี้
ในกลุ่มนี้ไป๋เถาอายุน้อยที่สุด
เดิมทีคนที่อายุน้อยที่สุดคือพี่สะใภ้บ้านที่อยู่ตรงหน้าไป๋เถา ซึ่งมีอายุสามสิบกว่า