กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ไป๋เถาวันที่สองก็ยังตื่นสายเหมือนเดิม พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า กู้เจิงออกไปทำงานแล้ว พอหันไปมอง เปลเด็กว่างเปล่า คงถูกแม่กู้อุ้มไปเล่นในห้องอื่นแล้ว
เวลาไม่เช้าแล้ว ไป๋เถาจึงลุกขึ้น
แม่กู้เห็นไป๋เถา “เถาเถา ร่างกายเธอเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง เจ้าห้าเมื่อเช้าบอกว่าเธอไม่สบาย ให้เธอนอนต่ออีกหน่อย แล้วอุ้มต้าเป่า เอ้อร์เป่า ซานเป่าทั้งสามมาฝากฉันไว้ นี่โดนลมหนาวเข้าใช่ไหม กำลังจะเป็นหวัดหรือเปล่า สักพักกินข้าวเช้าเสร็จแล้วไปนอนต่ออีกหน่อย ห่มผ้าให้เหงื่อออกก็จะดีขึ้น”
ไป๋เถา: …
ไม่คิดว่ากู้เจิงหมอนั่นจะพูดกับแม่กู้แบบนี้
“ไม่เป็นอะไรแล้วแม่ ตอนเช้าลุกขึ้นมาดีขึ้นเยอะ”
แม่กู้ถึงเพิ่งพยักหน้าอย่างวางใจ “อือ ต่อไปอากาศหนาวแล้ว ใส่เสื้อผ้าให้มากขึ้น โดนหวัดจนเป็นไข้จะทรมาน”
“ฉันรู้แล้วแม่ ต่อไปจะระวังมากขึ้น” ไป๋เถาเดินไปดูสามตัวน้อย แล้วหันไปล้างหน้าแปรงฟัน