กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
กู้เจิงอ่านหนังสือภาพเล่มเล็กจนจบเล่มด้วยน้ำเสียงที่แทบไม่มีสูงต่ำ
ไป๋เถา “…” ว่าแล้วเชียว จะหวังอะไรจากกู้เจิงมากนักไม่ได้จริง ๆ
อ่านทั้งเล่มด้วยน้ำเสียงเดียวกันหมด
พออ่านจบ กู้เจิงก็วางหนังสือภาพเล่มเล็กลง “ที่รัก เป็นยังไงบ้าง? ลูกดิ้นหรือยัง?”
ไป๋เถาส่ายหน้า “ยังเลย อาจจะหลับ…แล้วมั้ง?”
“น่าจะใช่” กู้เจิงวางมือใหญ่ลงบนท้องที่นูนขึ้น สีหน้าดูเสียดายอยู่หน่อย ๆ “พรุ่งนี้ค่อยเล่านิทานต่อ”
ไป๋เถาพูดเสียงอ่อนโยน “ฝันดีนะลูก ดึกแล้ว แม่จะนอนแล้วนะ”
พอพูดจบ หน้าท้องก็ขยับอีกครั้ง
กู้เจิงที่เมื่อครู่เชื่อไปแล้วว่าลูกหลับ “!!!”
ไป๋เถาพูด “ลูกอาจกำลังบอกฝันดีพวกเราอยู่ก็ได้ นอนเถอะ ฉันง่วงนิดหน่อยแล้ว”