กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอป้าหยางพูดแบบนี้ ไป๋เถาก็สังเกตขึ้นมา จริงด้วย บ้านของหลิวเฉ่าหยาต่ำกว่าทางตรงกลางอยู่หน่อยหนึ่ง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบ้านที่พวกเขาเพิ่งได้รับแบ่งมา ซึ่งสูงกว่าทางเสียอีก
หลิวเฉ่าหยาถูกใจบ้านหลังนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่จะให้ยกให้ใครนั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
“ขอบคุณนะคะป้าหยาง” ไป๋เถากล่าวอย่างจริงใจ ต่อไปก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ผูกมิตรไว้ย่อมไม่เสียหาย
“เกรงใจอะไรกัน พวกเธอสองสามีภรรยาคงยังมีธุระใช่ไหม รีบไปทำธุระเถอะ ต่อไปพอพวกเธอย้ายมา ก็มีเวลาให้คุยกันอีกเยอะ” ป้าหยางกล่าว
ไป๋เถาล่ำลาทุกคน แล้วขึ้นนั่งเบาะหลัง กู้เจิงก็ปั่นจักรยานออกจากเขตบ้านพักครอบครัว