กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ไอ้หนุ่มนี่ยังคิดจะหนีอีกเหรอ ทำเสื้อผ้าตัวใหม่ของฉันสกปรกแล้วยังคิดจะหนีอีก ท่านที่บ้านเธออยู่ไหน เรียกท่านที่บ้านเธอมาคุยกันหน่อย เสื้อผ้าตัวใหม่นี่จะปล่อยให้เธอทำสกปรกเปล่า ๆ ไม่ได้หรอก” หวังเยี่ยนลี่จับแขนเด็กชายตัวน้อยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หากปล่อยมือไป คนที่นี่ก็มีตั้งมากมาย แล้วเธอจะไปตามหาเด็กคนนี้ที่ไหน
“ขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันซักให้คุณสะอาดดีไหม ขอร้องล่ะ อย่าไปหาพ่อฉันเลย เขาต้องตีฉันตายแน่” เด็กชายตัวน้อยถูกจับแขนไว้ จึงตกใจจนทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ
หวังเยี่ยนลี่มองเสื้อผ้าตัวใหม่ของตนเองด้วยความเสียดาย ยิ่งมองก็ยิ่งโมโห จึงพูดอย่างขุ่นเคืองว่า