ตอนที่ 59 อย่าดูถูกคนหนุ่มยามยาก

“อืม รู้แล้วพ่อ” ไป๋เถารับคำอย่างว่าง่าย ไม่ได้โต้เถียงพ่อไป๋

ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร พ่อไป๋ก็ไม่ฟัง และเธอก็ไม่อยากเปลืองน้ำลายกับเขา

ตอนนี้พ่อไป๋มองไป๋เถียนเซิงราวกับมีฟิลเตอร์หนา ๆ กั้นอยู่

ในสายตาของเขา ไม่ว่าไป๋เถียนเซิงจะเป็นอย่างไรก็ดีไปหมด แม้แต่นิสัยก้าวร้าว เขาก็ยังคิดว่าลูกชายมีเอกลักษณ์ มีอารมณ์เป็นของตัวเอง

แม่ไป๋หน้าดำคร่ำเครียด โกรธจนไม่อยากพูด ไม่อยากสนใจพ่อไป๋ เธอมองออกชัดแล้วว่าลูกชายคนนี้ไม่ใช่คนที่พึ่งพาได้ คนเขาว่ากันว่าดูกันตั้งแต่สามขวบก็รู้ถึงตอนแก่ ตอนนี้สิบเอ็ดขวบแล้ว ในชนบทถือเป็นแรงงานครึ่งคน

ก่อนจะมาโรงพยาบาล เธอยังแยกกินข้าวกับพ่อไป๋และไป๋เถียนเซิง

แม่ไป๋สูดลมหายใจลึกสองครั้ง “ยัยซานหยา แกจงใจจะขัดฉันใช่ไหม”