กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เดิมทีเธอไม่อยากอวดโอ่ขนาดนั้น แต่พอมีคนรังแกกันต่อหน้าต่อตา ไป๋เถาไม่สนว่าเป็นใคร ไม่ตามใจนิสัยเสีย ๆ แบบนี้หรอก
จากนั้น สองพี่น้องก็กินข้าวจนเสร็จอย่างรวดเร็ว
พอเดินพ้นประตูโรงอาหาร ก็ไม่สนใจว่าคนข้างหลังจะซุบซิบอะไร
ไป๋เถาเอ่ยบอกจุดประสงค์ของตัวเองว่า “พี่สาวรอง ผ้าที่พี่ช่วยซื้อให้ฉันคราวก่อน พี่สะใภ้ใหญ่ของฉันเห็นแล้วก็อยากซื้อบ้าง พี่ช่วยคอยดูให้ด้วยนะ ถ้ายังซื้อได้ก็ช่วยซื้อผ้าที่เหมาะกับหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปีให้ฉันหน่อย”
ไป๋ซิ่วรับปากโดยไม่ต้องคิดเลย เรื่องนี้สำหรับเธอจะว่ายากก็ไม่ยาก จะว่าไม่ยากก็ยาก
ในโรงงานมีพนักงานมากมายขนาดนี้ ต่างก็อยากซื้อผ้ามีตำหนิ ทุกคนมีโควตากำหนดไว้ แต่ละคนซื้อได้เดือนละเท่าไรก็มีกฎอยู่