เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉินอวี้หน้าตาเปลี่ยนไปทันที มองไป๋เถาอย่างหวาด ๆ เดิมทีเธอดีใจที่วันนี้จะได้เจอกู้เจิง แต่ยังไม่ทันได้พูดสักคำ ไป๋เถาก็เดินเข้ามา
พอดีสบเข้ากับดวงตารูปอัลมอนด์ใสกระจ่างที่แฝงความเยาะเย้ยของไป๋เถา ราวกับถูกอีกฝ่ายมองทะลุความคิด เธอจึงหันไปมองกู้เจิงอย่างขอความช่วยเหลือ
คิ้วที่ขมวดแน่นของกู้เจิงไม่คลายลง สีหน้าจริงจัง เขาพูดว่า “สหาย คุณเรียกผมไว้มีธุระอะไรหรือ? ผมรู้จักคุณไหม? เรายังมีธุระ ถ้าคุณไม่มีอะไร เราก็ไปก่อน” พูดจบเขาก็ค้นความทรงจำอีกรอบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แต่ก็คิดไม่ออกสักอย่าง จึงมั่นใจว่าไม่รู้จักเธอ
กู้ชิงอิ๋งเตือนว่า “อาห้า นี่แหละคือลูกสาวตระกูลเฉิน”
“ลูกสาวตระกูลเฉินตระกูลหลี่อะไรกัน เกี่ยวอะไรกับผม?” กู้เจิงไม่ได้แสร้งทำ เขาลืมไปจริง ๆ
กู้ชิงอิ๋งพูดไม่ออก แบบนี้จะให้เธอแนะนำยังไงต่อ? อาห้าเป็นผู้ชายตรง ๆ จริง ๆ หัวทื่อไม่รู้จักเลี้ยวเลย