กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
จากนั้นก็คิดอีกที อย่าให้ถึงวันหน้าลูกชายพึ่งพาไม่ได้จริง ๆ แล้วยังต้องพึ่งลูกสาวเลยดีกว่า คำปฏิเสธไม่ได้เอ่ยออกมา จึงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีว่า:
“ลูกสาวนี่เลี้ยงเท่าไรก็ใจออกนอกบ้านจริง ๆ คนเขาว่ากันว่าลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็ไม่ใกล้ชิดกับบ้านเดิมฝ่ายหญิงแล้ว กลายเป็นคนของบ้านสามี ดูสิ มีอะไรนิดอะไรหน่อยก็คิดจะย้ายจากบ้านเดิมฝ่ายหญิงไปบ้านสามี”
ไป๋เถาไม่ฟังเธอบ่น “แม่ ฉันไปไม่ใกล้ชิดกับบ้านเดิมฝ่ายหญิงตรงไหน ตอนฉันแต่งงาน แม่เรียกสินสอดจากบ้านสามีฉันขนาดนั้น พูดให้ไม่น่าฟังก็คือไม่ต่างจากขายลูกสาว ของใช้ในบ้านฉันทุกอย่างตระกูลกู้เป็นคนจัดให้ วันที่แต่งงานมีแค่ห่อผ้าห่อเดียว ที่ใส่ก็ยังเป็นเสื้อผ้าเก่าตอนฉันเป็นสาว