บทที่ 166: เผด็จการผู้เอาแต่ใจ ถ้าไม่อยากตายก็ฟังฉันให้หมด!

บทที่ 166: เผด็จการผู้เอาแต่ใจ ถ้าไม่อยากตายก็ฟังฉันให้หมด!

ภายในรถ เย่หยูฟุบอยู่ข้างหน้าต่าง มองร่างที่เดี๋ยวกระโดดขึ้นเดี๋ยวร่วงลงด้านนอกอย่างเหม่อลอย

เมื่อเทียบกับภาพของไป๋เฟยเฟยที่ดูน่ากลัวในสายตาคนอื่น เย่หยูคิดว่าทักษะสังหารอันยอดเยี่ยมของไป๋เฟยเฟยน่าจะเกิดจากความเกลียดชังที่เธอมีต่อการกลายพันธุ์วิปลาส

เธออยู่ในเขตเมืองชั้นนอกมาตลอด หรือว่าตั้งแต่เด็กก็ต้องผ่านการต่อสู้ไม่หยุดหย่อนแล้ว?

เย่หยูคิดฟุ้งซ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมากวาดตามองในรถ แล้วหยุดสายตาไว้ที่ว่านเชียนหงซึ่งมีแววตาเลื่อนลอย

เธอลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นขยับไปนั่งข้างว่านเชียนหง

“ผู้อาวุโสว่าน” เธอลดเสียงลง แสร้งทำเป็นเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนักว่า