บทที่ 154: นายก็รู้อยู่แล้ว เทพมารบรรพกาลจะทำลายโลก

บทที่ 154: นายก็รู้อยู่แล้ว เทพมารบรรพกาลจะทำลายโลก

ทว่า หลังจากสวีโม่พูดจบ เขาก็ตัดการเชื่อมต่อไปดื้อ ๆ

เอ๊ะ?

แย่แล้ว คราวนี้ควบคุมนานเกินไปจนเกินเวลาสูงสุดแล้ว

เล่นเพลินเกินไปหน่อย

ไป๋เฟยเฟยรู้สึกเพียงว่าร่างกายสั่นสะท้าน ความรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างหายไปในพริบตา และสิทธิ์ควบคุมร่างกายก็กลับคืนมาอีกครั้ง

เธอยังคงยกมือค้างไว้โดยไม่รู้ตัว ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

รอบข้างเงียบกริบราวกับสุสาน

สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เธอพร้อมกัน มีทั้งความตกตะลึง ความสับสน และความรู้สึกยอมแพ้แบบ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคนบ้านี่ต้องก่อเรื่องอีกแน่”

สมองของไป๋เฟยเฟยระเบิดดังหึ่งขึ้นมา