บทที่ 116: เลือดที่อาจารย์ไป๋อย่างฉันเปื้อนมือก็มีไม่น้อยเหมือนกัน

บทที่ 116: เลือดที่อาจารย์ไป๋อย่างฉันเปื้อนมือก็มีไม่น้อยเหมือนกัน

เธอพูดพลางชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น ต้นที่ถูกเข็มพิษปักตั้งแต่แรก

ทุกคนมองตามทิศทางที่เย่หยูชี้ ก่อนจะสูดหายใจเฮือก ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นแห้งตายไปจนหมดแล้ว ดูราวกับถูกไฟเผาจนเกรียม

นี่มันพิษร้ายแรงแค่ไหนกัน ถึงได้โหดขนาดนี้?!

ส่วนนักเรียนคนอื่นที่ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ต่างก็สูดหายใจเฮือกตามกัน

เย่หยูมองเข็มพิษที่ปักคาอยู่ในลำต้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ก่อนจะหันไปกระทืบคนทั้งสามที่นอนอยู่บนพื้นอย่างแรง

“ทำบ้าอะไรของพวกนาย! สมองโดนประตูหนีบมาหรือไง? ปกติทำเป็นคนดีมีศีลธรรม ตอนนี้กลับใจเหี้ยมขนาดนี้เลยเหรอ?”