บทที่ 237: ใครจะลงไปช่วยคน?

บทที่ 237: ใครจะลงไปช่วยคน?

“ใช้ไม่ได้แล้ว” ข้ากล่าว “ค่ายกลเคลื่อนย้ายนั่นข้าเป็นคนซ่อม โดยมีบรรพชนตระกูลซุนพาข้าซ่อม เขาบอกว่าหลังซ่อมเสร็จจะใช้ได้เพียงครั้งเดียว การส่งเด็กคนหนึ่งไปก็ผลาญพลังงานทั้งหมดจนเกลี้ยงแล้ว ต่อให้เทปราณวิญญาณลงไปมากเพียงใด มันก็ไม่สว่างขึ้นอีก”

ทุกคนพร้อมใจกันหันมามองข้า

ข้าเข้าใจสายตานั้นดี ความหมายคงประมาณว่า: เด็กน้อย เจ้ารู้ทุกเรื่องได้อย่างไรกัน?

เจ้าหอคัมภีร์แพรวิจิตรอดกล่าวขึ้นมาไม่ได้ น้ำเสียงเร่งร้อนราวกับไม่อยากปล่อยให้วัตถุดิบชั้นดีสูญเปล่า “เช่นนั้นเจ้าลองเขียนหนังสือสักเล่มดีหรือไม่! หอคัมภีร์แพรวิจิตรของเราจะรับผิดชอบจัดพิมพ์ แล้วนำไปวางขายตามร้านหนังสือใหญ่ ๆ ในแดนบำเพ็ญเซียน ส่วนในฟอรัมก็ขายได้เช่นกัน!”