กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 231: ระลอกคลื่นตกค้างหลังผ่านทัณฑ์สวรรค์
ท่านแม่ย่อตัวลงประคองไหล่ข้า มือสั่นเล็กน้อย “บาดเจ็บหรือไม่? เจ็บตรงไหนบ้าง?”
ข้าตบตันเถียนเบา ๆ “ไม่เป็นไร ก่อกำเนิดวิญญาณสำเร็จแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อย อวัยวะครบถ้วน ไม่มีสิ่งใดขาดหาย”
สายตาของท่านแม่หยุดลงบนกองผงเถ้านั้น ก่อนจะเงียบไปชั่วขณะ
นางไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงยื่นมือดึงข้าเข้าไปหาอ้อมอก
กอดแน่นเสียจนข้าแทบหายใจไม่ออก ทว่าข้าไม่ได้ดิ้นขัดขืน
พ่อของข้าร่อนกลับลงพื้น ปีกสีดำหุบเข้าหาลำตัว สีหน้าดำคล้ำยิ่งกว่าเมฆทัณฑ์สวรรค์ที่ยังไม่สลาย “พวกสวะจากเทวโลกพวกนั้น แม้แต่ตอนผ่านทัณฑ์สวรรค์ยังต้องยื่นมือเข้ามายุ่ง ไม่กลัวถูกสายฟ้าฟาดตายหรืออย่างไร”