บทที่ 193: สัตว์อสูรมารยุคบรรพกาลที่ถูกอาหารสุนัขบีบคั้นจนแทบคลุ้มคลั่ง

บทที่ 193: สัตว์อสูรมารยุคบรรพกาลที่ถูกอาหารสุนัขบีบคั้นจนแทบคลุ้มคลั่ง

ฝูเซียวลงถึงพื้นเป็นคนแรก

บนเสื้อคลุมสีดำมีฝุ่นจับอยู่ชั้นหนึ่ง เส้นผมยุ่งเล็กน้อย ทว่าจิตใจยังคงแจ่มใส ไม่เหมือนคนที่เพิ่งออกมาจากสถานที่อันตรายเลยแม้แต่น้อย

ชิงเมิ่งลงมาข้างกายเขาติด ๆ ชุดกระโปรงสีเขียวก็เปื้อนฝุ่นเช่นกัน ทว่าใบหน้ากลับเย็นชา มองไม่เห็นสีหน้าใด

ฝูเซียวเงยหน้ามองมังกรดำบนท้องฟ้าแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองชิงเมิ่ง “เหตุใดมันจึงออกมาได้?”

ชิงเมิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “มิใช่เจ้าบอกว่ามันออกมาไม่ได้หรอกหรือ?”

ฝูเซียวเกาศีรษะ “ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าทะเลาะกับมันทุกวัน มันก็ยังออกมาไม่ได้ ข้าจึงนึกว่ามันถูกความรักลึกซึ้งของข้าซาบซึ้งใจเสียอีก”

ชิงเมิ่งกล่าว “ความรักลึกซึ้งของเจ้า นอกจากข้าแล้วก็ไม่มีผู้ใดซาบซึ้งได้หรอก”

ฝูเซียวถาม “เช่นนั้นมันถูกพวกเรารบกวนจนหนีออกมาหรือ?”

ชิงเมิ่งตอบ “ถูกเจ้ารบกวนต่างหาก”