บทที่ 190: ก่อนออกเดินทาง กินให้อิ่มแล้วค่อยว่ากัน

บทที่ 190: ก่อนออกเดินทาง กินให้อิ่มแล้วค่อยว่ากัน

ท่ามกลางลายค่ายกล เว่ยชางเสวียนพลันถามขึ้นว่า “เวินจือหยา เสี่ยวผินเอ๋อร์กำลังทำอะไรอยู่?”

เสียงผู้อาวุโสเวินจือหยาชะงักไปครู่หนึ่ง “...คนกลุ่มหนึ่งกำลังยอง ๆ อยู่ตรงปากถ้ำ ศีรษะเบียดกันจนแทบติด ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่”

เว่ยชางเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง “...เช่นนั้นก็กำลังแอบฟังอยู่แน่นอน”

ผู้อาวุโสจิ่งหยวนกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้กระมัง? ข้าวางค่ายกลกั้นเสียงเอาไว้ ค่ายกลกั้นเสียงนี้จริงจังยิ่ง ต่อให้มดทะเลาะกัน เสียงก็ยังส่งออกไปไม่ได้”

ผู้อาวุโสวั่งจีเปล่งนามพระพุทธคุณคำหนึ่ง “อมิตาภพุทธ ค่ายกลกั้นเสียงขวางเสียงได้ แต่ขวางรากวิญญาณปฐมโกลาหลไม่ได้”

“รีบลุกขึ้นเร็ว!” ข้ากดเสียงลงต่ำ

คนทั้งหกลุกขึ้นพร้อมกัน

ข้าหุบพลังวิญญาณลง จากนั้นใช้ปลายเท้าลากผ่าน ลบรอยลายค่ายกลบนพื้นจนหมด